Pamiętam, że podczas lektury Pisma Świętego utkwiło mi w pamięci zdanie: „…zbawiona zaś zostanie przez rodzenie dzieci…” (1 Tm 2, 15). Mam troje dzieci: dwunastoletniego Damianka, jedenastoletnią Paulinkę i dziesięcioletniego Michasia. Cieszę się, że między nimi jest tak niewielka różnica wieku, gdyż dzięki temu wspaniale się rozumieją. Wiadomość o poczęciu każdego z nich przyjmowałam z wielką radością. Ufając Bogu i Matce Najświętszej, nie bałam się, że będą jakieś powikłania, choć lekarze za każdym razem mówili: „łożysko przodujące, więc ciąża zagrożona”. Jednak wszystko było dobrze. Cieszę się każdym dniem, który jest mi dane przeżyć w macierzyństwie. Wreszcie życie nabrało sensu. Wcześniej…