Siadłem przy stole, zapaliłem świeczkę i przestawiłem zdjęcie Do­roty z Kubą, tak żeby nie odbijał się w nim płomyk. Zjadłem kawałek opłatka przysłanego przez rodziców i poczułem, jak łzy napływają mi do oczu. Usiadłem. Kawałek chleba i szproty w sosie pomidorowym musiały mi wystarczyć za całą wigilijną wieczerzę, Jadłem powoli, patrząc na fotografię i prawie słyszałem, jak spadające krople łez pukają o przykryty ceratą stół. Ich obraz rozmazywał się i przez chwilę miałem wrażenie, że oni też płaczą. W radiu od południa leciały kolędy, ale przestałem zwracać na to uwa­gę. Jadłem bardzo, ale to bardzo powoli. Resztkami chleba wytarłem do­kładnie…